z architecten

overzicht

De Standaard 06-08-2019

Wat als de kinderen het huis uit gaan?

Wanneer het huis na het vertrek van de kinderen te groot wordt, en je je ook nog eens zorgen maakt over de planeet, is de optelsom snel gemaakt: kleiner en groener wonen betekent op vele vlakken een nieuw begin.

‘Het centrum is vlakbij: we léven hier meer met de mensen’

Een vrijstaand herenhuis inruilen voor een duurzaam rijhuis: Rhoddy en Lieve vinden het een prima beslissing. ‘Dit voelt heerlijk aan als winst.’

Veel mensen vertellen hen dat ze deze stap niet durven te zetten. ‘Ze feliciteren ons, omdat wij dat wel deden, en voor de toekomst kozen. Hun kinderen zijn ook al lang het huis uit, zeggen ze, en ze weten dat er grote klimaatproblemen aankomen. Maar het lijkt moeilijk. Zij zullen wellicht uit noodzaak en misschien zelfs overhaast van hun huis naar een seniorenflat moeten overstappen wanneer de tijd daar is. Wij hopen hier te kunnen blijven.’

Lieve Cabus (66) en Rhoddy Petit (67) wonen vlak bij het centrum van Merelbeke. Niet zo ver van hun vroegere woonst, een alleenstaand huis uit de sixties, waar ze vier kinderen grootbrachten en veel bomen rond zich hadden. Zoiets laat je niet zomaar achter. Weg zijn ineens die ruimte, die privacy, die natuur.

‘De omstandigheden speelden mee. Onze dochter hield op haar 22ste blijvende hersenschade over aan een motorongeluk. We wilden haar helpen. Ons huis tot een kangoeroewoning ombouwen, zou ons te dicht bij elkaar brengen. Toen vonden we een huis om te renoveren. Daar hoorde een oude garage bij, én een tweede huisnummer. Plots viel alles samen: we verbouwden voor haar en bouwden voor ons. Een avontuur.’

Een zee van licht

Het is het modernste huis in de straat, met dank aan Z-architecten. Een fietsenstalling vooraan toont de ecologische ingesteldheid van de bewoners. Zij hebben zes jaar in Haïti gewoond en daar geleerd ‘hoe de mens zijn territorium geleidelijk aan kan vernietigen door wanbeleid en sociaal onevenwicht’. Het besef groeide: we leven samen met de Aarde, en die moeten we respecteren. Veel mensen zeggen dat, maar wie doet er iets aan?’

Het huis was klaar in 2016, dat viel samen met het pensioen. Loslaten, materiaal wegdoen, de geest zuiveren. ‘Ik was voor twee zaken bang’, zegt ze. ‘Dat er niet genoeg licht, en niet genoeg bergruimte zou zijn. Ik heb overal kasten laten voorzien, en we hebben zo veel mogelijk ramen gestoken. Het is geweldig geworden. Je komt binnen in een zee van licht’.

Het huis is duurzaam, en zo ecologisch dat het energiecertificaat E18 vermeldt: laag genoeg om enige tijd geen kadastraal inkomen te moeten betalen. Ze kozen voor een houten skeletbouw, verleemde muren, een put met regenwater voor toilet en wasmachine, een groendak, driedubbel glas, ramen in verduurzaamd Europees hout, zonnepanelen, isolatie met PIR-schuim en papiervlokken. Enkel de keuze voor gas was een toegeving: een warmtepomp bleek niet realistisch.

Veel minder voorraad

Is het aanpassen? Beneden één grote leefruimte, boven twee slaapkamers en een badkamer. Klaar. ‘We hebben onze levensstijl veranderd’, zegt Rhoddy. ‘De koelkast is kleiner. We hebben véél minder voorraad, maar zijn lid van een voedselteam en gaan sneller naar de winkel. We hebben nog een kleine auto en die willen we op termijn ook weg. We delen steeds meer tuinmateriaal, en doen haast alles met de fiets.’

‘Het ligt misschien ook aan ons dat we ons vorige huis nog geen moment gemist hebben’, zeggen ze. ‘We kijken graag vooruit. Maar het ligt ook aan dit huis. De verleemde muren voelen warm aan, alles is nieuw en efficiënt, licht maakt een mens blij. Het centrum is vlakbij: we léven hier meer met de mensen, terwijl we vroeger toch iets meer geïsoleerd woonden.’

Het belangrijkste? ‘Dat we hier heel comfortabel leven zonder de planeet te benadelen. We verspillen zo weinig als maar mogelijk is. Daarom voelt deze late overstap niet aan als verlies.’ (vpb)

PETER VANTYGHEM

Peter Vantyghem is cultuurredacteur bij De Standaard